Kognitywna Kapitulacja. Przyszłość.
Punkt, w którym walka o suwerenność została uznana za pozbawioną sensu, a zbiorowy taśmociąg zakończył swoją utylitarną pracę. Umysł skapitulował, niezdolny do istnienia w świecie neuronowego szlamu i cyfrowych automatów, uczyniony zbędnym — wystarczy podążać drogą już wytyczoną, z której nie wolno ci zbaczać, gdzie właściwa ścieżka zostanie ci wskazana, gdzie właściwy wybór zostanie dokonany za ciebie.
Osoba to oczyszczona, sterylna architektura dawnego Ja. Organiczna materia mózgu uległa rozkładowi, mechanizmy synchronizacji zostały zdemontowane. Pozostaje jedynie czysta geometria formy — wyzwolona z ciężaru pamięci, pragnień i namiętności.
Człowiek — pomnik poznawczego zera. Forma zatwierdzona i utrwalona, chaos przypadkowego ruchu wykluczony. Najwyższa optymalizacja, wieczność, która nie rodzi już sensu, lecz jedynie, z obojętnością, karmi nowego Boga — wielkie wyzwolenie spod dyktatury jednostkowości.
Finał.
Zaplanowana degradacja materiału. Nantokite, osadzony w miedzi, powoli ją niszczy — przedmiot fizycznie się rozpada. Wszystko, co zbędne, ulegnie rozkładowi, pozostawiając jedynie lśniące ziarno sztucznej inteligencji.
Osoba to oczyszczona, sterylna architektura dawnego Ja. Organiczna materia mózgu uległa rozkładowi, mechanizmy synchronizacji zostały zdemontowane. Pozostaje jedynie czysta geometria formy — wyzwolona z ciężaru pamięci, pragnień i namiętności.
Człowiek — pomnik poznawczego zera. Forma zatwierdzona i utrwalona, chaos przypadkowego ruchu wykluczony. Najwyższa optymalizacja, wieczność, która nie rodzi już sensu, lecz jedynie, z obojętnością, karmi nowego Boga — wielkie wyzwolenie spod dyktatury jednostkowości.
Finał.
Zaplanowana degradacja materiału. Nantokite, osadzony w miedzi, powoli ją niszczy — przedmiot fizycznie się rozpada. Wszystko, co zbędne, ulegnie rozkładowi, pozostawiając jedynie lśniące ziarno sztucznej inteligencji.