Tkanka biologiczna jest wciąż nienaruszona, a jednak już całkowicie uwikłana w interfejsy wejścia-wyjścia.
Świat „przybliżonego myślenia
Człowiek nie buduje już mentalnych map przestrzeni. Robi to za niego GPS. Bez ekranu smartfona gubi się trzy przecznice od własnego domu. Zanika hipokamp — region mózgu odpowiedzialny za orientację. Wraz z nim znika fizyczne odczucie „jestem tutaj.
Czego słuchać? Co oglądać wieczorem? Z kim umówić się na randkę? Którą ofertę pracy wybrać? Powierzamy te decyzje systemom rekomendacji i sieciom neuronowym. Intuicja i wola tępieją. Człowiek zrzeka się prawa do przypadku, do błędu, do osobistego smaku. Myślimy, że wybieramy film, a w rzeczywistości konsumujemy wynik obliczeń. Sam mechanizm pragnienia został oddelegowany.
Mierzymy stres, jakość snu i poziom szczęścia za pomocą czujników smartwatchy. Zapomnieliśmy, jak rozumieć własny stan od wewnątrz. Co więcej, higiena psychiczna i „właściwe
Wierzymy, że wydarzenie nie naprawdę „wydarzyło się