Zakrzywiciel Czasoprzestrzeni
Rozpędzona niemal do prędkości światła materia niesie w sobie kolosalną energię. Zderzając się z cząstkami otaczającego ośrodka, rozżarza się do białości, a wzory plazmy zapalają się w każdym punkcie uderzenia. Czasoprzestrzeń wzdłuż trajektorii ugina się, pozostawiając za ciałem grawitacyjny ślad.
Gdy na jego drodze pojawia się przeszkoda zdolna natychmiast zatrzymać taki obiekt, czasoprzestrzeń nie jest już w stanie wytrzymać - zamyka się wokół punktu uderzenia, rodząc ultragęstą substancję, zamkniętą na chwilę we własnym, odrębnym wszechświecie.
Fotony zrodzone w tej chwili, dążąc do ucieczki z pola grawitacyjnego, które same stworzyły, oddają ogromną część swojej energii; światło staje się karmazynowe, krwawiąc w podczerwień.
Dla zewnętrznego obserwatora obiekt staje się więźniem swej ostatniej chwili - chwili rozciągniętej w nieskończoność - podczas gdy w jego wnętrzu szaleje niepojęty chaos prabytowej materii.
Manifest Czasu. Mosiądz - odbicie spowolnionego upływu czasu wewnątrz obiektu i ewolucji w rękach jego stróża.
Gdy na jego drodze pojawia się przeszkoda zdolna natychmiast zatrzymać taki obiekt, czasoprzestrzeń nie jest już w stanie wytrzymać - zamyka się wokół punktu uderzenia, rodząc ultragęstą substancję, zamkniętą na chwilę we własnym, odrębnym wszechświecie.
Fotony zrodzone w tej chwili, dążąc do ucieczki z pola grawitacyjnego, które same stworzyły, oddają ogromną część swojej energii; światło staje się karmazynowe, krwawiąc w podczerwień.
Dla zewnętrznego obserwatora obiekt staje się więźniem swej ostatniej chwili - chwili rozciągniętej w nieskończoność - podczas gdy w jego wnętrzu szaleje niepojęty chaos prabytowej materii.
Manifest Czasu. Mosiądz - odbicie spowolnionego upływu czasu wewnątrz obiektu i ewolucji w rękach jego stróża.