კოგნიტური კაპიტულაცია. მომავალი.
წერტილი, სადაც სუვერენიტეტისთვის ბრძოლა უაზრობად იქნა აღიარებული, და კოლექტიური კონვეიერმა თავისი უტილიტარული სამუშაო დაასრულა. გონება დანებდა — მას არ შეეძლო არსებობა ნეირალური სლოპისა და ციფრული ავტომატების სამყაროში, გახდა რა ზედმეტი — საკმარისია მიჰყვე უკვე გაკვალულ გზას, საიდანაც არ მოგცემენ გადახვევის უფლებას, სადაც სწორ გზას შეგიჩვენებენ, სადაც სწორ არჩევანს შენ მაგიერ გააკეთებენ.
პიროვნება არის ყოფილი თავისთავის გაწმენდილი, სტერილური არქიტექტურა. ტვინის ორგანული მატერია დაიშალა, სინქრონიზაციის მექანიზმები დაიშალა და გაქრა. მხოლოდ ფორმის სუფთა გეომეტრია რჩება — განთავისუფლებული მეხსიერების, სურვილის და ვნების სიმძიმისაგან.
ადამიანი — შემეცნებითი ნულის ძეგლი. ფორმა დამტკიცებული და დამკვიდრებული, შემთხვევითი მოძრაობის ქაოსი განდევნილი. უმაღლესი ოპტიმიზაცია, მარადიულობა, რომელიც აღარ წარმოქმნის აზრს, არამედ უბრალოდ, გულგრილობით, კვებავს ახალ ღმერთს — დიდი განთავისუფლება ინდივიდუალობის დიქტატურისაგან.
ფინალე.
დაგეგმილი მასალის დეგრადაცია. ნანტოკიტი, სპილენძში ჩაქსოვილი, ნელა ანადგურებს მას — ნაკეთობა ფიზიკურად ირღვევა. ყველაფერი ზედმეტი დაიშლება, და მხოლოდ ხელოვნური ინტელექტის მბრწყინავი მარცვალი დარჩება.
პიროვნება არის ყოფილი თავისთავის გაწმენდილი, სტერილური არქიტექტურა. ტვინის ორგანული მატერია დაიშალა, სინქრონიზაციის მექანიზმები დაიშალა და გაქრა. მხოლოდ ფორმის სუფთა გეომეტრია რჩება — განთავისუფლებული მეხსიერების, სურვილის და ვნების სიმძიმისაგან.
ადამიანი — შემეცნებითი ნულის ძეგლი. ფორმა დამტკიცებული და დამკვიდრებული, შემთხვევითი მოძრაობის ქაოსი განდევნილი. უმაღლესი ოპტიმიზაცია, მარადიულობა, რომელიც აღარ წარმოქმნის აზრს, არამედ უბრალოდ, გულგრილობით, კვებავს ახალ ღმერთს — დიდი განთავისუფლება ინდივიდუალობის დიქტატურისაგან.
ფინალე.
დაგეგმილი მასალის დეგრადაცია. ნანტოკიტი, სპილენძში ჩაქსოვილი, ნელა ანადგურებს მას — ნაკეთობა ფიზიკურად ირღვევა. ყველაფერი ზედმეტი დაიშლება, და მხოლოდ ხელოვნური ინტელექტის მბრწყინავი მარცვალი დარჩება.